پلاستیک دیگر فقط مشکل سواحل و سطح آب نیست. بررسیهای علمی نشان دادهاند که زبالههای انسانی به اعماق چند کیلومتری اقیانوسها رسیدهاند. حتی در برخی مناطق، پژوهشگران در بستر دریا کیسههای پلاستیکی، بطری، وسایل ماهیگیری، فلزات و دیگر اشیای ساخته دست انسان را مشاهده کردهاند.
به گزارش الوقت، یکی از عجیبترین نمونههای ثبتشده، پیدا شدن یک کیسه پلاستیکی در «گودال ماریانا» در اقیانوس آرام است؛ عمیقترین بخش شناختهشده اقیانوسهای جهان، در عمق حدود ۱۰ هزار و ۹۰۰ متری. پژوهشهای مربوط به زبالههای دریایی در این منطقه هزاران قطعه زباله انسانی را شناسایی کردهاند که بخشی از آنها پلاستیکهای یکبارمصرف بودهاند.
زبالهها لزوماً مستقیماً از سطح آب به کف اقیانوس سقوط نمیکنند. جریانهای دریایی، رسوبات و بهویژه درهها و آبراهههای زیردریایی میتوانند مانند یک «نوار نقاله طبیعی» عمل کنند و مواد شناور و زبالههای انسانی را از مناطق ساحلی به اعماق منتقل کنند.
یک مطالعه درباره بستر دریای سرخ نشان داده است که درههای زیردریایی میتوانند مسیر مؤثری برای انتقال رسوبات و زبالههای انسانی از مناطق ساحلی و فلات قاره به اعماق دریا باشند. در این بررسی، کیسههای پلاستیکی و دیگر زبالهها در عمق بیش از ۶۰۰ متر مشاهده شدند و برخی اقلام در نزدیکی سامانههای درهای زیردریایی در حدود هزار متری متمرکز بودند.
خطر اصلی این زبالهها این است که در محیط اعماق اقیانوس، تجزیه بسیاری از پلاستیکها بسیار کند است. قطعات بزرگتر نیز میتوانند به مرور به ذرات کوچکتر تبدیل شوند و به میکروپلاستیک تبدیل شوند.
پژوهشی درباره رسوبات کف اقیانوس در حدود ۳ کیلومتری عمق در نزدیکی استرالیا، نشان داد که میکروپلاستیک در رسوبات اعماق دریا وجود دارد و برآورد پژوهشگران از مقدار میکروپلاستیک موجود در کف اقیانوسهای جهان به حدود ۱۴ میلیون تن رسیده است؛ رقمی که خود پژوهشگران آن را برآوردی محافظهکارانه دانستهاند.
بنابراین تصویر عجیب یک «چکمه یا کیسه پلاستیکی در چند کیلومتری زیر آب» فقط یک صحنه غیرعادی نیست؛ نمادی از این واقعیت است که آثار مصرف انسان حتی به مناطقی رسیده که زمانی تصور میشد از دسترس آلودگیهای سطح زمین دور هستند.
