الوقت- این وضعیت در پی ناآرامی‌ها و عملیات نظامی سالهای اخیر در این منطقه به وجود آمده که کودکان را از زندگی عادی و حضور در مدارس محروم کرده است.
دیکوم در گفتگوی اختصاصی با روزنامه «الشرق الأوسط» گفت:«وقتی در سپتامبر امسال سال تحصیلی را آغاز کردیم، با کودکانی روبه‌رو شدیم که باید در کلاس سوم ابتدایی درس می‌خواندند، اما برای نخستین بار وارد یک مدرسه می‌شدند».
در سالهای پایانی دوره ابتدایی، برخی کودکان به دلیل اختلالات ناشی از همه‌گیری کرونا و سه سال جنگ اخیر، حتی یک سال تحصیلی کامل را نیز به‌صورت حضوری آموزش ندیده‌اند.
به گفته دیکوم، شکاف‌های آموزشی این کودکان به دلیل آسیب‌های روانی ناشی از فقدان عزیزان، زندگی در ترس مداوم از بمباران و تحمل شرایطی آکنده از ناامنی و بلاتکلیفی، عمیق‌تر شده است.
پژوهش‌های انجام شده از سوی دانشگاه کمبریج بریتانیا، مرکز مطالعات لبنان و آژانس آنروا نشان می‌دهد که تداوم اختلال در روند آموزش می‌تواند موجب عقب‌ماندگی تحصیلی کودکان تا پنج سال شود. این برآورد بیش از یک سال پیش ارائه شده بود و دیکوم معتقد است که میزان این عقب‌ماندگی اکنون احتمالاً بیشتر شده است.
با ادامه اختلال در روند تحصیل، دیکوم نسبت به وخامت اوضاع هشدار می‌دهد و می‌گوید:«هرچه این وضعیت طولانی‌تر شود، شکاف‌های آموزشی گسترده‌تر خواهد شد و خطر محرومیت دائمی کودکان از تحصیل افزایش می‌یابد».
از اینرو، حفظ ارتباط کودکان با آموزش رسمی و معتبر در اولویت برنامه‌های این آژانس قرار دارد، همزمان، آنروا در تلاش است امکانات، ظرفیت‌ها و شرایط لازم را برای گذار به نظام آموزشی منظم، امن و پایدار فراهم کند.
با آغاز سال تحصیلی ۲۰۲۶-۲۰۲۷، بر اساس برآوردهای جولیا دیکوم، بیش از ۲۰۰ هزار کودک در غزه همچنان از دسترسی به آموزش منظم محروم بودند. در مقابل، «گروه آموزش» در سپتامبر ۲۰۲۶ اعلام کرد که ۴۹۵ هزار و ۶۸۰ دانش‌آموز در ۶۸۷ فضای آموزشی تحت مدیریت نهادهای همکار در طرح‌های واکنش بشردوستانه مشغول یادگیری هستند.
«گروه آموزش» سازوکاری برای هماهنگی فعالیت سازمان‌های بشردوستانه فعال در حوزه آموزش در نوار غزه است که به سامان‌دهی اقدامات برای پاسخ‌گویی به نیازهای آموزشی در شرایط اضطراری کمک می‌کند.
با این حال، دسترسی به یک فضای آموزشی به معنای بازگشت به روزهای عادی مدرسه نیست. بسیاری از کودکانی که بار دیگر به یادگیری روی آورده‌اند، در مقایسه با شرایط معمول، ساعات آموزشی بسیار کمتری دارند. آنها در کلاس‌های پرازدحام، با کمبود لوازم‌التحریر و در ساختمان‌های آسیب‌دیده یا فضاهای موقتی تحصیل می‌کنند؛ مکان‌هایی که از امکانات کافی برای تأمین آب، فاضلاب و بهداشت برخوردار نیستند. آوارگی و خطر مواد منفجره نیز بر این مشکلات افزوده است.
دیکوم گفت:«غزه همچنان با بازگشت همه دختران و پسران به آموزش منظم مدرسه‌ای و تحصیل تمام‌وقت فاصله زیادی دارد».
او هشدار داد که احیای نظام آموزشی غزه، بر اساس پیش‌بینی‌های پژوهشی، ممکن است تا هفت سال زمان ببرد.
محدودیت‌های اعمال‌شده بر ورود لوازم آموزشی و مصالح ساختمانی نیز روند آواربرداری، تعمیر و بازسازی تأسیسات آموزشی را مختل کرده و مانعی بر سر راه بازگشت آموزش به شرایط عادی به شمار می‌رود.
