الوقت - جام جهانی ۲۰۲۶ که به میزبانی آمریکا برگزار شد، تنها یک رقابت فوتبالی نبود؛ این تورنمنت از نخستین روزهای آغاز خود تا سوت پایان فینال، به صحنهای برای تقابل روایتهای سیاسی، دیپلماتیک و رسانهای تبدیل شد. در شرایطی که جنگ غزه همچنان ادامه داشت و حمایت دولت آمریکا و برخی متحدانش از رژیم صهیونیستی ادامه دارد، پرچم فلسطین، شعارهای ضدجنگ و حمایت از مردم غزه بارها در ورزشگاهها و خیابانهای شهرهای میزبان در آمریکا دیده شد؛ موضوعی که این دوره از جام جهانی را به یکی از سیاسیترین ادوار تاریخ فوتبال تبدیل کرد.
در نهایت نیز قهرمانی اسپانیا تنها یک موفقیت ورزشی تلقی نشد. برای بسیاری از افکار عمومی، بهویژه در جهان عرب و فلسطین، این قهرمانی با مواضع سیاسی دولت و جامعه اسپانیا درباره جنگ غزه پیوند خورد و به نمادی از غلبه یک روایت انسانی بر فضای پرتنش سیاسی این جام تبدیل شد.
اسپانیا؛ قهرمان فراتر از فوتبال
اسپانیا در دیدار نهایی با تکگل فران تورس در وقتهای اضافه، آرژانتین را شکست داد و دومین جام جهانی تاریخ خود را به دست آورد. رسانههای اسپانیایی این قهرمانی را نماد همبستگی، کار جمعی و ارزشهای انسانی توصیف کردند و از تیم ملی این کشور به عنوان نماد وحدت و احترام یاد کردند.
اما اهمیت این پیروزی تنها به زمین فوتبال محدود نماند.
در ماههای گذشته، دولت اسپانیا یکی از صریحترین مواضع اروپا را در قبال جنگ غزه اتخاذ کرده بود و بارها خواستار توقف حملات اسرائیل شده بود. همین مواضع سبب شد بخش قابل توجهی از افکار عمومی فلسطین و جهان عرب، تیم ملی اسپانیا را تیمی نزدیک به آرمان فلسطین بدانند.
نیکول جنز، فعال رسانهای غربی با پوشیدن چفیه فلسطینی اعلام کرد که پیروزی اسپانیا، پیروزی فلسطین است. درود بر انسانیت! درود بر اسپانیا!
همچنین محمد الفرح؛ عضو دفتر سیاسی انصارالله اعلما کرد که ما به اسپانیا به خاطر قهرمانی در جام جهانی تبریک میگوییم و میگوییم: همانطور که آنها در فوتبال بهترین بودند، در سیاست و انساندوستی نیز بهترین بودند. ما هرگز مواضع شرافتمندانه آنها در قبال فلسطین را فراموش نخواهیم کرد و در مورد تیمی که توسط نتانیاهوی جنایتکار حمایت میشد باید بگوئیم که آنها شکست خوردند.
پرچم فلسطین؛ مهمان دائمی جام جهانی
از مرحله گروهی تا دیدار فینال، پرچم فلسطین بارها در سکوهای ورزشگاهها و جشنهای خیابانی دیده شد.
در محله «فلسطین کوچک» نیویورک، هزاران فلسطینی و عربآمریکایی با پوشیدن لباس تیم ملی اسپانیا و در دست داشتن پرچم فلسطین از این تیم حمایت کردند. بسیاری از آنان دلیل حمایت خود را مواضع دولت و جامعه اسپانیا در قبال غزه عنوان کردند.
پس از قهرمانی نیز تصاویر متعددی از جشن هواداران اسپانیا منتشر شد که در آنها پرچم فلسطین در کنار پرچم اسپانیا به اهتزاز درآمد؛ تصاویری که به سرعت در شبکههای اجتماعی بازنشر شد و توجه رسانههای بینالمللی را به خود جلب کرد.
خبرگزاری القدس هم در گزارشی نوشت که ویرانههای غزه دکور جشن پیروزی اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۶ بود و جوانان فلسطینی در نوار غزه با برافراشتن پرچم اسپانیا، قهرمانی این کشور در جام جهانی را میان ویرانهها جشن گرفتند.
خبرگزاری دولتی فلسطین نیز اعلام کرد که دانشجویان در مراسم فارغالتحصیلی دانشگاه بیرزیت در کرانه باختری، پرچمهای فلسطین و اسپانیا را در کنار هم برافراشتند تا خوشحالی خود از قهرمانی اسپانیا در جام جهانی را نشان دهند.
براساس گزارش خبرگزاری الجزیره، پرچم فلسطین در جشن هواداران اسپانیایی پس از قهرمانی تیم ملی کشورشان در جام جهانی فوتبال در شهر نیویورک به اهتزاز درآمد.
مرکز اطلاعرسانی فلسطین هم گزارش داد که هزاران هوادار تیم ملی اسپانیا در شهر بارسلونا، قهرمانی کشورشان در جام جهانی فوتبال را در حالی جشن گرفتند که پرچم فلسطین در صفوف نخست این تجمع به اهتزاز درآمد.
لابیهای سیاسی؛ بیاثر در برابر افکار عمومی
جام جهانی آمریکا از ابتدا با حاشیههای سیاسی متعددی همراه بود.
فشارها درباره جنگ غزه، اعتراض بازیکنان، مربیان و فعالان مدنی و همچنین تلاش برخی جریانهای سیاسی برای مدیریت فضای رسانهای مسابقات، همگی نشان میداد فوتبال دیگر نمیتواند از تحولات سیاسی جهان جدا باشد.
با این حال، برخلاف تلاشهای گسترده برای دور نگه داشتن جام جهانی از موضوع فلسطین، این مسئله تقریباً در تمام طول مسابقات در متن رویداد باقی ماند؛ از کنفرانسهای خبری گرفته تا سکوهای تماشاگران و جشنهای خیابانی.
پایان یک روایت
حضور دونالد ترامپ در مراسم اهدای جام نیز یکی دیگر از صحنههای بحثبرانگیز این جام جهانی بود. ترامپ که طی ماههای اخیر به دلیل اختلافات سیاسی بارها از دولت اسپانیا انتقاد کرده بود، هنگام اهدای جام وارد قاب عکس قهرمانی بازیکنان اسپانیا شد؛ اقدامی که با واکنشهای گسترده و انتقاد بسیاری از کاربران و تحلیلگران روبهرو شد.
در نهایت، جام جهانی ۲۰۲۶ نه فقط با قهرمانی اسپانیا، بلکه با تصویری متفاوت در حافظه افکار عمومی ثبت شد؛ تصویری که در آن فوتبال، سیاست و مطالبه افکار عمومی به شکلی کمسابقه در هم تنیده شدند.
برای بسیاری از ناظران، مهمترین پیام این جام جهانی آن بود که باوجود تلاش جریانهای سیاسی و رسانهای برای کنترل روایتها، صدای همبستگی با فلسطین در سکوها، خیابانها و جشنهای قهرمانی خاموش نشد و تا آخرین لحظه این تورنمنت، حضوری پررنگ داشت.
