به گزارش الوقت، روزنامه انگلیسی گاردین با انتشار گزارشی به اوضاع اسفبار کارگران خارجی در دبی پرداخت و نوشت: حسن، کارگر پاکستانی ۳۰ ساله ای است که بیش از یک دهه در دبی به عنوان کارگر ساختمانی زندگی کرده است.
بر اساس این گزارش، این کارگر پاکستانی بعد از یک دهه زندگی در دبی نمی داند که آیا امروز نیز می تواند غذایی برای خوردن بخرد یا خیر. بسیاری از کارگران خارجی در دبی بدون حقوق و پول نمی توانند حتی بلیت برگشت به کشورهای خود را خریداری کنند.
در این گزارش نوشته شده است: هزاران کارگر خارجی در دبی بدون غذا و درآمد رها شده اند. آنها بدون هیچ کمکی در اردوگاه کارگران در آن سوی دبی در سایه بی توجهی کارفرمایان برای اجرای تعهداتشان رها شده اند.
در گزارش روزنامه گاردین آمده است: بعد از کاهش قیمت نفت در سایه گسترش ویروس کرونا، ضربه محکمی به اقتصاد امارات وارد آمده و هزاران کارگر، کار خود را از دست داده اند. «انصار عباس »۳۹ ساله پاکستانی که ۲ کودک نیز دارد از سال ۲۰۱۹ تاکنون هیچ حقوقی دریافت نکرده و نمی داند زندگی خود را در دبی چگونه بگذراند.
در حالی که امارات عربی متحده همچون دیگر کشورهای جهان با تبعات همهگیری کرونا دست و پنجه نرم میکند، گزارشها از این کشور حاکی از وضعیت نابسامان کارگران مهاجر است.
امارات از جمله کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس است که شمار زیادی کارگر خارجی در آنجا مشغول به کارند. بنابر آمار سازمان جهانی کار، در شش کشور امارات، عربستان سعودی، قطر، بحرین، کویت و عمان مجموعا ۲۳ میلیون کارگر مهاجر زندگی میکنند که اکثرا از کشورهای جنوب آسیا همچون هند، چین و نپال روانه این کشور شدهاند.
با شیوع بیماری کووید۱۹ این کشورها مرزهای خود را بستند و امارات نیز از این قاعده مستثنی نبوده است. اما این بستن مرزها موجب بروز مشکلات بسیاری برای کارگران مهاجر مقیم در این کشور شده است.
یکی از معضلات، وضعیت زنان مهاجری است که برای وضع حمل به کشورشان بازگشته بودند و اکنون نمیتوانند به همراه نوزادشان به امارات بازگردند. زیرا به دلیل بسته شدن سفارتخانههای امارات در کشورهای خارجی در جریان همهگیری کرونا، امکان صدور شناسنامه برای این نوزادان وجود نداشته و از طرفی دولت امارات نیز بدون اوراق هویت کسی را به کشور راه نمیدهد.
از طرف دیگر اگرچه اداره هویت و امور شهروندی امارات اقداماتی را برای بازگشت مهاجران خارجی در دستور کار قرار داده، اما قوانین در این زمینه مبهم هستند و بسیاری از درخواستها رد شدهاند. تعدادی از کارگران خارجی میگویند درخواستهای آنان به صورت مکرر و حتی تا ۱۰ بار رد شده است.
دیگر مشکل اینکه امارات از هفت شیخ نشین تشکیل شده و برای مثال قوانین مهاجرتی شیخ نشین دوبی با شارجه یکسان نیست و همین امر باعث سردرگمی بیشتر کارگران خارجی شده است.
برای کارگرانی که بیرون مرزهای امارات بلاتکلیف ماندهاند، قوانین چندان به نفع آنان عمل نمیکند. در حالی که پس از اجرای طرح قرنطینه شهروندان اماراتی میتوانستند با پروازهای مخصوص به این کشور بازگردند، کارگران خارجی از چنین حقی برخوردار نشدند و دولت به ندرت و تنها برای موقعیتهای اضطراری و انسانی اجازه ورود صادر کرده است.
این مشکل برای کارگران بیکارشده در داخل خاک امارات نیز وجود دارد و آنان به دلیل لغو پروازها نمیتوانند از کشور خارج شوند.
دو کشور پاکستان و هند که کارگران شاغل بیشتری در امارات دارند، اقدام به ترتیب دادن پروازهای مخصوص به امارات کردهاند تا شهروندان خود را از این کشور خارج کنند. با این حال شمار این پروازها محدود است و جمعیت کارگران متقاضی خروج زیاد.
این در حالی است که به دلیل تعطیلی پروازها و توقف جریان ورود گردشگران، بسیاری از هتلها نیز فعالیت خود را کاهش دادهاند و همین امر سبب شده تا قرارداد بسیاری از کارگران خارجی شاغل در امارات که در این بخش از صنعت گردشگری کار میکردند خودبه خود تمدید نشود.
