به گزارش الوقت، این گزارش با اشاره به وضعیت اردوگاههای آوارگان در غزه میافزاید که نظام درمانی ویرانشده دیگر قادر نیست به آسیبپذیرترین افراد دسترسی پیدا کند و خود بیماران نیز به دلیل فاصله زیاد، هزینه حملونقل و شرایط طاقتفرسای زندگی، امکان مراجعه منظم به مراکز درمانی را ندارند. نبود آب آشامیدنی سالم، ضعف بهداشت و گرمای شدید نیز بر وخامت وضعیت سلامت مردم افزوده است.
نویسنده گزارش میگوید ماه گذشته همراه گروهی از پزشکان یک درمانگاه خصوصی به یک اردوگاه غیررسمی در محل باقیمانده مدرسه «حسن سلامه» در محله نصر شهر غزه رفتند و در یک روز دستکم ۱۵۰ بیمار را معاینه کردند.
بیماریهای مشاهدهشده دامنه گستردهای داشت؛ از فشار خون و بیماریهای مزمن مانند دیابت و مشکلات کلیوی گرفته تا هپاتیت و گال. در میان کودکان نیز موارد متعددی از آبلهمرغان، التهاب معده و روده، اسهال و عفونتهای تنفسی مشاهده شد.
این وضعیت نشان میدهد که بحران سلامت در غزه تنها ناشی از مجروحان جنگی نیست؛ بلکه بیماریهای مزمن و عفونتهای معمول نیز به دلیل نابودی زیرساختهای بهداشتی و دشواری دسترسی به پزشک و دارو، به تهدیدی جدی تبدیل شدهاند.
یکی از نمونههای تکاندهنده این گزارش، مربوط به مردی ۴۶ ساله است که بر اثر ترکش از ناحیه پا آسیب دیده و برای راه رفتن به عصا نیاز دارد. او در عین حال به فشار خون بالا مبتلا بود، اما امکان مراجعه آسان به بیمارستان الرنتیسی را نداشت؛ زیرا این مرکز تنها به شکل محدود فعالیت میکند و عمده خدمات خود را به کودکان و بیماران سرطانی اختصاص داده است.
برای مراجعه به یک مرکز درمانی دیگر و دریافت معاینه و نسخه دارو، او دستکم به ۸ دلار هزینه رفتوآمد نیاز داشت؛ مبلغی که برای بسیاری از ساکنان اردوگاههای آوارگان، با توجه به دشواری تأمین حتی غذای روزانه، سنگین است. به گفته نویسنده، تأخیر در دریافت خدمات پزشکی در کنار کمبود دارو و شرایط سخت زندگی میتواند بیماریها را تشدید کرده و حتی به مرگ منجر شود.
در بخش دیگری از گزارش، وضعیت خدمات درمانی وابسته به آژانس امدادرسانی و کاریابی سازمان ملل برای آوارگان فلسطینی (آنروا) مورد توجه قرار گرفته است.
بر اساس این گزارش، آنروا پیش از جنگ ۲۲ درمانگاه در سراسر نوار غزه داشت، اما اکنون تنها ۶ درمانگاه فعال هستند. همچنین از مجموع ۳۴ بیمارستان غزه، تنها ۱۹ بیمارستان بهصورت جزئی فعالیت میکنند؛ عبارتی که به گفته نویسنده نباید با فعالیت عادی بیمارستانها اشتباه گرفته شود، زیرا بسیاری از بخشهای این مراکز در اثر تخریب دیگر قابل استفاده نیستند.
بحران کمبود ظرفیت درمانی زمانی آشکارتر میشود که تعداد تختهای بیمارستانی باقیمانده با جمعیت غزه مقایسه شود.
بر اساس این گزارش، اکنون در سراسر نوار غزه تنها حدود ۲۲۰۰ تخت بستری برای نزدیک به ۲ میلیون نفر وجود دارد؛ در حالی که بیمارستان الشفا پیش از جنگ بهتنهایی ۷۰۰ تخت داشت. بسیاری از خدمات پزشکی از جمله آزمایشهای تخصصی، جراحیها و برخی درمانها نیز به دلیل کمبود تجهیزات، دارو و نیروی پزشکی دیگر ارائه نمیشوند.
در چنین شرایطی، مسئله فقط بازسازی بیمارستانهای تخریبشده نیست؛ بلکه غزه با بحران گستردهای در زمینه مراقبتهای اولیه، درمان بیماریهای مزمن، پیشگیری از بیماریهای واگیردار و دسترسی آوارگان به پزشک و دارو مواجه است.
نویسنده الجزیره در جمعبندی خود تأکید میکند که تخریب مراکز درمانی و آوارگی گسترده فلسطینیها باعث شده برخورداری از خدمات درمانی در غزه دیگر یک حق عمومی نباشد، بلکه به امتیازی تبدیل شود که دسترسی به آن به محل زندگی، توان پرداخت هزینه رفتوآمد و امکان یافتن مرکز درمانی فعال بستگی دارد.
