سایت تحلیلی خبری الوقت | Alwaght Website

انتخاب سردبیر

خبر

بیشترین بازدید

روز هفته ماه

پرونده ها

دکترین امنیت ملی آمریکا در دوران ترامپ

دکترین امنیت ملی آمریکا در دوران ترامپ

undefined
بازسازی غزه؛ چالش‌ها، مخاطرات و سناریوها

بازسازی غزه؛ چالش‌ها، مخاطرات و سناریوها

undefined
طالبان و پاکستان؛ از هم‌پیمانی تا دشمنی

طالبان و پاکستان؛ از هم‌پیمانی تا دشمنی

undefined
کاروان‌های دریایی کمک به غزه

کاروان‌های دریایی کمک به غزه

undefined
جنگ 12 روزه

جنگ 12 روزه

undefined
گاه‌شمار جنگ غزه

گاه‌شمار جنگ غزه

undefined
توافق صلح ایران و عربستان

توافق صلح ایران و عربستان

undefined
طوفان الاقصی

طوفان الاقصی

تندروهای صهیونیست‌ باد کاشتند پس طوفان درو می‌کنند!
فراز و فرود مناسبات ترکیه و عربستان

فراز و فرود مناسبات ترکیه و عربستان

undefined
معامله قرن

معامله قرن

undefined
اختلافات ترکیه و آمریکا

اختلافات ترکیه و آمریکا

undefined
New node

New node

تحولات ترکیه

تحولات ترکیه

undefined
آزادسازی موصل

آزادسازی موصل

آزادسازی موصل یا نبرد بازپس گیری موصل از اشغال گروه تروریستی داعش، عملیات نظامی منظم و کلاسیکی است که از روز دوشنبه ۱۷ اکتبر ۲۰۱۶ به فرمان حیدر العبادی نخست وزیر عراق برای پس گرفتن موصل از سیطره داعش آغاز شد. موصل مرکز استان نینوا و دومین شهر بزرگ عراق در تابستان ۲۰۱۴ به اشغال گروه داعش درآمد و از آن زمان ابوبکر بغدادی، خلافت خودخوانده خود را در این هشر استقرار نمود. عملیات آزادسازی موصل از نوع جنگ‌های شهری منظم به شمار می‌رود.
آزادسازی حلب

آزادسازی حلب

پس از آن که دیدبان حقوق بشر سوریه مستقر در لندن؛ اوایل هفته جاری اعلام کرد که 60 درصد از مناطق شرقی حلب توسط ارتش سوریه از اشغال گروه‌های تروریستی آزاد شده است، حال منابع خبری امروز اعلام کرده‌اند؛ با پیشروی سریع و برق‌ آسای ارتش سوریه طی چند روز گذشته، مناطق تحت کنترل دولت سوریه در شرق حلب، به میزان 80 درصد رسیده است.
New node

New node

New node

New node

سازمان القاعده

سازمان القاعده

سازمان القاعده القاعده پس از 2001 دچار دگرگوني‌هاي چشم¬گيري شد. ساختار هرمي آن جاي خود را به ساختاري داد كه زيرمجموعه‌ها در آن با استقلال عمل فعاليت مي‌كردند. اين تحول اگرچه تسلط مركز بر پيرامون را تقليل داد اما بر گستره و توالي عمليات القاعده در كشورهاي مختلف خاورميانه افزود. با اين حال توان عملياتي كلان القاعده در اثر اين دگرگوني تا حدود زيادي تحليل رفت. القاعده پس از بمب‌گذاري‌هاي لندن در 2005، تاكنون نتوانسته است عمليات موفقيت آميزي در كشورهاي غربي انجام دهد. افزون بر اين، گسترش دامنۀ منطقه اي فعاليت هاي القاعده به كشته و دستگير شدن بسياري از رهبران و كادرهاي اصلي آن انجاميد. با اين حال تمامي اين چالش‌ها مانع تداوم فعاليت القاعده نشد. زيرمجموعه هاي آن در عراق، يمن، افغانستان، پاكستان، سومالي و ديگر كشورها و مناطق فعال باقي ماندند. تشكيلات القاعده تشكيلات القاعده در سال 1988 توسط اسامه بن لادن جهت مبارزه با "اتحاد جماهير شوروي" در افغانستان تأسيس شد. القاعده از سازمان "مكتب الخدمة" كه هدف آن مسلح‌ كردن و آموزش مجاهدين اسلامي براي جنگ با شوروي بود گسترش و پيشرفت يافت. اين سازمان از حمايت و پشتيباني دولت‌هاي اسلامي به ‌ويژه عربستان سعودي و پاكستان و همچنين ايالات متحده آمريكا برخوردار بود. در سال 2000 ايمن ظواهري سازمان "جهاد اسلامي مصر" را با سازمان القاعده ادغام كرد و به شخص دوم اين تشكيلات تبديل شد. خاستگاه اصلي القاعده را بايد "وهابيت" برشمرد كه خود ريشه در جنبش سلفي، مذهب حنبلي و پيروان اهل حديث دارد. رهبران، نظريه پردازان و بسياري از اعضاي القاعده يا وهابي‌اند يا از پيروان مذاهب حنبلي و حنفي كه به وهابيت تمايل زيادي دارند. القاعده را جنبشي سلفي نيز دانسته‌اند، زيرا پيشوايان آن، يعني "احمد بن حنبل" و "ابن تيميه" از نخستين مدعيان سلفي‌گري بوده‌اند. اين تفكر با دريافت خاص خود از توحيد و تكيه بر استدلال‌هاي ظاهرگرايانه بسياري از مسلمانان را كافر مي‌داند و نوك اين ويژگي تكفيري خود را به طور خاص متوجه شيعيان كرده است. ايدئولوژي القاعده بر چهار ركن سلفي‌گري، راديكاليسم، شيعه ستيزي و غرب ستيزي استوار است. از آنجا كه دو ركن آخر بر آمده از ويژگي سلفي‌گري است، به اختصار مي‌توان آن را ايدئولوژي "سلفي راديكال" ناميد. از نگاه آنان، دين يك نظام ساده حقوقي است كه از جانب خداوند براي رهايي بشر از عذاب دنيوي و اخروي نازل شده و تكاليفي را بر او واجب كرده است. به همين دليل بشر براي سعادت دنيا و آخرت بايد به عبادت و اطاعت خدا بپردازد. به رغم تداوم فعاليت، القاعده از نيمۀ دهۀ گذشته دچار چالش‌هاي بزرگي شد كه آيندۀ آن را در هاله‌اي از ابهام فرو برد. چهار چالش عمدۀ القاعده در اين سال ها به ترتيب اهميت عبارتند از: - تنزل جايگاه در جهان اسلام: در نظرسنجي هاي پس از يازده سپتامبر، القاعده از مقبوليت و محبوبيت قابل توجهي در كشورهاي اسلامي برخوردار بود. اين جنبش در ذهن بسياري از مسلمانان متشكل از جهادگراني بود كه پس از آزادسازيِ افغانستان از اشغال ملحدان، مبارزه با ظلم و ستم در ابعاد داخلي (در برابر رژيم‌هاي فاسد منطقه) و خارجي (در برابر امريكا و غرب) و دفاع از منافع جهان اسلام را سرلوحۀ فعاليت هاي خود قرار داده‌اند. اين نوع نگاه در ابتدا با توجه به گفتمان ظلم‌ستيز و جهادگرايانۀ القاعده چندان غيرمنتظره نمي‌نمود. اما با روشن شدن پيامدهاي عملكرد القاعده بر جهان اسلام، به ويژه اشغال افغانستان و عراق و نيز گسترش فعاليت‌هايي كه بيش از هر چيز جان و مال مسلمانان و بي‌گناهان را هدف مي‌گرفت، طرفداري از گفتمان القاعده به تدريج رو به كاهش نهاد. به طور مشخص از سال‌هاي 2005 و 2006 محبوبيت القاعده و پشتيباني از آن در ميان مسلمانان رو به تنزل نهاد، به نحوي كه در 2010 طرفداري از القاعده نسبت به 2001 به نيم كاهش يافت. تنزل هواداري از القاعده به معناي كاهش حمايت پرسنلي و مالي به ويژه از زيرمجموعه‌هاي اين سازمان مي‌باشد. پيامدهاي اين واقعيت را در عراق، يمن و مغرب شاهد بوديم؛ - بهار عربي: دومين چالش، خيزش‌هاي فراگير و مردميِ 2011 در خاورميانه مي‌باشد. اين تحركات در سه جهت براي القاعده پيامدهاي منفي در بر داشت: نخست آنكه تبليغات عليه رژيم‌هاي حاكم كه پيشتر يكي از ابزارهاي اساسي القاعده براي جلب حمايت و توجيه عملكردش نزد مسلمانان بود، با توجه به حضور گستردۀ مردم در اعتراضات ضدرژيم، كارآيي خود را در جذب نيروهاي جوان و پشتيباني مالي از القاعده در ميان شهروندان عرب از دست داد. دوم آنكه تقريباً تمامي نيروهاي فعال در زندگي سياسيِ منطقه – به جز القاعده – در اين تحولات حضور داشتند. تصويري كه دوري القاعده از جوامع عربي را به خوبي به نمايش گذاشت. سوم آنكه، مردمي بودن تحولات و حاشيه‌اي بودن نقش آمريكا و در واقع غافلگيريِ اين كشور از سرعت و گسترۀ تحولات و نيز تضاد آمريكا با برخي از رژيم‌هاي عرب، امكان بهره‌گيري تبليغاتي القاعده از حضور امريكا را از بين برد؛ - حذف رهبر كاريزماتيك: مرگ بن لادن بزرگترين چالش القاعده در طول سال‌هاي فعاليت آن بود. جنبش‌هاي اسلام‌گرا اغلب بر محور شخصيتي كاريزماتيك و نيرومند به فعاليت مي‌پردازند. نگاهي به جنبش‌هاي اسلام‌گراي قرن بيستم در خاورميانۀ عربي نشان مي‌دهد كه حذف رهبريِ كاريزماتيك از صحنه، اغلب به معناي زمين‌گير شدن و آغاز زوال چنين جنبش‌هايي بوده است. افزون بر اين، شخصيت جذاب و محبوبيت بن لادن در ميان اعضاي القاعده و توان سخنوريِ وي نقشي اساسي در تحكيم وحدت سازمانيِ القاعده داشته است. مرگ بن لادن علاوه بر حذف چهرۀ كاريزماتيك و وحدت‌بخشِ القاعده، اين جنبش را با چالش جانشيني روبه رو كرد؛ - بحران جانشيني: هشت هفته پس از مرگ بن لادن اعلام شد كه أيمن الظواهري به جانشيني وي انتخاب شده است. اين فاصلۀ زماني به خوبي گوياي اختلافات دروني القاعده بر سر انتخاب جانشين است. حتي اگر اين تأخير را، بنا بر تحليلي، ناشي از دشواري برگزاري سريع نشست اعضاي عالي‌رتبۀ القاعده براي انتخاب رهبر بدانيم، عدم بيعت زودهنگام زيرمجموعه هاي القاعده اين تحليل را زير سوال برد. تأخير در بيعت ساير زيرمجموعه هاي القاعده، نشان از تأثير چالش جانشيني بن لادن بر وحدت سازماني القاعده مي باشد. افزون بر فقدان اجماع بر سر الظواهري، وي چهره‌اي كاريزماتيك به حساب نمي‌آيد و از شخصيت و قدرت سخنوري بن لادن و اثرگذاري وي در رهبران و كادرهاي القاعده برخوردار نيست. از ديد برخي وي بيشتر براي مديريت يك اداره يا شركت مناسب است تا رهبري يك جنبش جهاني. مجموعۀ چهار چالش فوق، القاعده را در بستر اصلي و در حال دگرگوني فعاليتش، خاورميانه، به حاشيه رانده است. مرگ بن لادن بزرگترين ضربه‌اي بود كه به القاعده وارد شد. اگرچه الظواهري به عنوان ايدئولوگ القاعده معروف است اما وي به وضوح از صفات لازم براي رهبري جنبشي گسترده همچون القاعده برخوردار نيست. وضعيت فعلي القاعده در حالي كه كمتر از سه سال از كشته شدن اسامه بن لادن، بنيان گذار القاعده نگذشته است كه طيف هاي جوان‌تر و نوظهور القاعده پاگرفته و اقدامات انتحاري را در برخي از كشورهاي منطقه انجام مي دهند. اين در حالي مي باشد كه در سال هاي گذشته، القاعده به لحاظ سازماني و ايدئولوژي در مسير تنزل و عقب نشيني بود. روند ظهور مجدد اين سازمان تروريستي در برخي از كشورهاي منطقه را مي توان به شرايط بحراني و بعضاً هرج و مرج داخلي اين كشورها بي ارتباط ندانست. چرا كه خلأ ايدئولوژي در جهان عرب به واسطه شكست حكومت‌هاي اصلاح طلب، بازار سازمان القاعده و ايدئولوژي القاعده گرايي را در جهان عرب رونق بخشيده است. به بيان ديگر، بسياري از مخالفان انقلاب هاي عربي، كه خواهان حفظ ديكتاتورهاي سابق در قدرت بودند و يا خواهان قدرت‌يابي ديكتاتورهاي ديگر و بعضاً بازگشت آن‌ها بودند، نسل جديدي از القاعده نوين را پايه گذاري كرده‌اند. سازماني كه بسياري از اعضاي قديمي و كليدي آن در سال‌هاي گذشته كشته شدند، با گفتمان جديد و با هدف تغيير در جهان اسلام، تنها از طريق جهاد خشونت‌آميز و تروريسم، سعي در پياده نمودن پارادايم خود دارند. در اين بين جماعت اخوان المسلمين به عنوان دشمن محوري القاعده، كه چند سالي در مسير تسلط بر سياست‌هاي جهان عرب، تغييراتي را به وجود آورد، نقش مهمي در تقويت اين گروه نوين بازي كرد. هر چند كه اخوان در ادامه حركت خود، دچار چالش هاي جدي شده است، اما توانست اثبات كند كه تغيير واقعي در جهان عرب بدون تروريسم و اقدامات خشن هم امكان دارد. بر همين اساس، بسياري از تحليلگران، ظهور نسل جديد از گروه القاعده را پيش بيني كردند. نكته قابل تأمل اينكه، نوظهوران و وابستگان به القاعده نوين خيز بلندي از دمشق تا بغداد و بيروت برداشته اند و در سال گذشته خشونت و افراطي‌گرايي هاي فراواني را انجام داده اند. القاعده اي كه در عراق صحبت از شكست و محو جدي آن بود، مجدداً احيا شده و اقداماتي مرگبارتر از گذشته انجام مي‌دهد. امروز گروه دولت اسلامي عراق و شام، داعش بار ديگر براي به دست گرفتن مناطق غربي عراق در حال جنگيدن است. حتي اين گروه با ائتلاف با جبهه النصره در سوريه شكوفاتر شده است و به همراه يكديگر براي نابودي منطقه تلاش مي كنند. بر همين اساس، خشونت فرقه اي بين شيعه و سني چندين برابر شده است. بسياري از جهادي‌هايي كه از اروپا روانه سوريه شده‌اند در آتش القاعده نوين در حال سوختن مي باشند. تلاش گردان‌هاي تروريستي چون (گردان‌هاي عبدا… عزام) براي كشاندن جنگ فرقه‌اي از سوريه به لبنان و عراق است. حتي حمله به سفارت ايران در بيروت و ساير اقدامات انتحاري چون بمب گذاري را در مناطق شيعه نشين در دستوركار خود دارند
گروه داعش

گروه داعش

دولت اسلامي عراق و شام يا داعش به عنوان گروهي منشعب از القاعده محسوب مي شود كه از منظر گرايشات عقيدتي و فكري و همچنين جنبه رفتاري رويكرد يكساني با القاعده دارد. با اين حال رفتارهاي اين گروه تروريستي در طول يك دهه گذشته و به خصوص چند سال اخير نشانگر راديكال تر و خشن تر بودن اين گروه در مقايسه با القاعده است و داعش با توجه به جدايي از القاعده و پيدايش اختلافاتي بين آن دو به عنوان مخوف‌ترين و قدرتمندترين گروه تروريستي در عرصه خاورميانه ظهور كرده است. هر چند كه داعش در شكل كنوني آن محصول بحران سوريه و گسترش اختلافات و منازعات منطقه اي بعد از 2011 است، اما ريشه ها و روند قدرت گرفتن آن به دوره پس از صدام در عراق يعني از سال 2003 به بعد مربوط است. حمله آمريكا به عراق در سال 2003 فرصت و فضاي مناسبي را براي حضور و نقش آفريني گروههاي مسلح و تروريستي مختلف از جمله گروههاي مرتبط با القاعده در اين كشور بوجود آورد. بر اين اساس گروههاي مسلح مختلفي به خصوص در سالهاي پس از 2004 در عراق ظهور كرد كه با جذب نيرو و منابع مالي در تلاش بودند كه با نيروهاي نظامي آمريكايي و همچنين نيروهاي عراقي مقابله كنند. يكي از مهمترين اين گروهها جماعه التوحيد و الجهاد بود كه به رهبري ابومصعب زرقاوي در سال 2004 تشكيل شد. پس از آنكه زرقاوي بيعت خود با اسامه بن لادن رهبر القاعده را اعلام كرد به تنظيم القاعده في بلاد الرافدين تبديل شد و همچنين به اين گروه القاعده عراق نيز اطلاق مي شد. زرقاوي بعد از آزادي از زندان در اردن در سال 1999 رهبري بخشي از داوطلبان جهادي در افغانستان را برعهده داشت، اما در سال 2001 از اين كشور به شمال عراق فرار كرد و در آنجا به گروه انصارالاسلام پيوست و سپس با ايجاد القاعده عراق، وفاداري خود به رهبري شبكه جهاني القاعده را بيان داشت. القاعده عراق به تدريج به اصلي ترين گروه تروريستي در عراق تبديل شد و بيشترين انفجارها و اقدامات تروريستي از سوي اين گروه صورت گرفت. از جمله مهمترين اقدامات القاعده عراق كه در پي ايجاد فتنه مذهبي و جنگ داخلي در عراق بود، انفجار حرم شريف امامين عسگرين در سامرا در سال 2006 بود. اين تشكل عمليات تروريستي خود را به اندازه اي افزايش داد كه به يكي از قوي ترين گروههاي مسلح در صحنه عراق تبديل شد و شروع به گسترش نفوذ خود در مناطق گسترده اي از عراق كرد تا اينكه در سال 2006،‌ زرقاوي علنا در يك نوار ويدئويي تشكيل آنچه را " شوراي مجاهدين" خواند به سركردگي عبدالله رشيد البغدادي اعلام كرد. پس از كشته شدن زرقاوي توسط نيروهاي آمريكايي در سال 2006، ابوحمزه المهاجر به سركردگي اين گروه تعيين شد و در پايان همان سال دولت اسلامي عراق به سركردگي ابوعمر البغدادي تشكيل شد. دولت اسلامي عراق به عنوان گروهي تروريستي و شاخه القاعده در عراق در شكل جديد خود تحت رهبري ابوعمر البغدادي تلاشهاي خود براي ايجاد ناامني در عراق را ادامه داد، با اين حال اين گروه از سال 2008 با افول و كاهش قدرت و تاثيرگذاري در عراق مواجه شد. شكل گيري نيروهاي الصحوه يا بيداري از ميان عشاير سني عراق براي مقابله با القاعده عراق و اقدامات نظامي و امنيتي در مقابل آن باعث تضعيف جدي اين گروه شد. در 19 آوريل 2010، نظاميان آمريكايي و عراقي طي يك عمليات نظامي در منطقه الثرثار، منزلي را هدف قرار دادند كه ابوعمر البغدادي و ابوحمزه المهاجر در آن حضور داشتند و پس از درگيريهاي شديد ميان دو طرف، اين منزل هدف حملات هوايي قرار گرفت و در نتيجه آن دو سركرده تروريستها به هلاكت رسيدند. يك هفته بعد، اين گروه تروريستي در بيانيه اي هلاكت البغدادي و المهاجر را رسما اعلام كرد و پس از حدود ده روز، مجلس شوراي دولت اسلامي عراق تشكيل جلسه داد و ابوبكر البغدادي را به عنوان جانشين ابوعمر البغدادي انتخاب كرد. هر چند در اين دوره دولت اسلامي عراق در مرحله ضعف بود، اما بحران سوريه فرصتهاي نويني را براي اين گروه ايجاد كرد و البغدادي با بهره گيري از آن توانست به جايگاه و نقش آفريني عمده اي در معادلات عراق و سوريه بپردازد. بحران سوريه از چند منظر باعث ايجاد فرصت براي گروه تروريستي دولت اسلامي عراق شد. اول اينكه سوريه با توجه به مجاورت جغرافيايي و پيوستگي سرزميني با عراق فضاي عملياتي مناسبي را براي افزايش قدرت و نقش آفريني اين گروه بوجود آورد. دوم اينكه گسترش بحران و رقابتهاي منطقه اي و افزايش تنشهاي مذهبي و فضاي افراط گرايانه در منطقه منابع انساني و مالي گسترده اي را براي گروه دولت اسلامي عراق فراهم ساخت. با توجه به شرايط جديد سوريه ابوبكر بغدادي يكي از معاونان خود به نام ابومحمد الجولاني را به سوريه فرستاد كه منجر به شكل گيري گروه جبهه النصره در سوريه در 2011 شد. جبهه النصره تا سال 2013 به عنوان گروهي وابسته به القاعده در سوريه معروف بود و توانست با جذب نيرو و منابع مالي به يكي از بازيگران مهم معارض در اين كشور تبديل شود. در حالي كه گزارشهاي اطلاعاتي از رابطه فكري و تشكيلاتي اين گروه با شاخه دولت عراق اسلامي پرده برداشت، در نهم آوريل 2013، ابوبكر البغدادي در يك پيام صوتي اعلام كرد كه جبهه النصره امتداد دولت اسلامي عراق است و تشكيل آنچه دولت اسلامي عراق و شام خواند با ادغام جبهه النصره و دولت اسلامي عراق اعلام كرد. اما طولي نكشيد كه يك نوار صوتي منتسب به ابومحمد الجولاني پخش شد كه در اين نوار از رابطه خود با دولت اسلامي عراق سخن گفت، اما وي ايده ادغام با اين گروه را نپذيرفت و بيعت خود را با شبكه القاعده تحت رهبري ايمن الظواهري اعلام كرد. بر اين اساس به رغم تاكيد ايمن الظواهري بر انحلال داعش و فعاليت جداگانه دولت اسلامي در عراق و جبهه النصره در سوريه، البغدادي بر ادامه حيات داعش تاكيد كرد. بر اين اساس بود كه اختلافات مهمي بين البغدادي و ايمن الظواهري و درگيريهاي بين جبهه النصره و داعش رخ داد. با اين حال داعش توانست به نقش آفريني گسترده تري در سوريه بپردازد و جايگاه خود را در اين كشور با تصرف برخي مناطق تثبيت كند. داعش پس از تقويت خود در سوريه بتدريج حضور و نقش آفريني خود در عراق را نيز گسترش داد. داعشي‌ها كه در طول سال 2013 حضور پراكنده اي در عراق داشتند، از ابتداي 2014 نقش خود در اين كشور را بسيار توسعه دادند. بر اين اساس بود كه آنها توانستند بر مناطق گسترده اي از عراق در استان الانبار مسلط شوند و شهرهاي مهم رمادي و فلوجه را به تصرف خود درآورند. هر چند نيروهاي عراقي توانستند مناطق مهمي از جمله رمادي را از كنترل داعش خارج سازند، اما شهرهايي مانند فلوجه همچنان در دست داعش باقي ماند. در حالي كه ارتش عراق در حال تشديد اقدامات اطلاعاتي و نظامي خود براي خارج ساختن داعش از فلوجه بود، مرحله جديدي از عمليات نظامي و پيشرويهاي اين گروه در استانهاي صلاح الدين، نينوا، ديالي و كركوك آغاز شد. داعش بعد از ناكامي در تصرف سامرا به موصل حمله كرد و توانست بر اين شهر مسلط شود. سپس پيشرويهاي داعش به سوي ساير مناطق عراق ادامه يافت و از جمله باعث تسلط بر تكريت شد. در حال حاضر داعش بر مناطق قابل توجهي از سوريه به خصوص قسمتهاي شرقي مانند الرقه و همچنين بخش‌هاي مهمي از مركز و غرب عراق مسلط است. در چنين شرايطي كه با گسترش توان مالي و انساني داعش و همكاري برخي گروههاي محلي با آن همراه است، تهديدات مختلف ناشي از آن در منطقه در حال گسترش است.
جنبش گولن

جنبش گولن

جنبش گولن طی سال‌های اخیر، جریانی در ترکیه رشد کرده که اگر چه خود را وامدار اندیشه‌های سعید نورسی عالم برجسته ترک می‌داند، اما از جهات گوناگون به ارائه الگویی نوین پرداخته است. این جریان که عموماً با نام رهبر آن فتح‌الله گولن آمیخته است، تحت عناوینی هم‌چون جماعت خدمت، جریان نورچی و جماعت گولن نیز شناخته می‌شود. این جریان نه تنها در ترکیه نوین به عنوان یکی از جریان های مهم شناخته شده، بلکه در سطح منطقه نیز جریانی تاثیرگذار محسوب می شود و طی سال های گذشته، رشدی فزاینده در مناطقی همچون بالکان، آسیای مرکزی و قفقاز، افریقا و حتی امریکا داشته است. شخصیت ودیدگاه های گولن درباره گولن و شخصیت او دیدگاه های متفاوتی وجود دارد. برخی از شاگردان گولن به او لقب خواجه افندی داده اند؛ زیرا وی هم تحصیلات سنتی دینی داشته و هم به فلسفه غرب و به ویژه فلسفه کانت تعلقی ویژه دارد. برخی دیگر از افراد جماعت، او را به چشم حضرت مهدی (عج) نگاه می کنند. برخی دیگر او را یک واعظ ساده مذهبی می دانند که بواسطه نوع سخنرانی هایش در میان مردم مشهور شده است. برخی نیز او را یک مصلح بزرگ دینی و پیام آور صلح و آشتی اسلام با دموکراسی تلقی می کنند. مخالفان وی نیز او را فردی دروغگو و فریبکار توصیف می کنند که حتی جرات بازگشت به ترکیه را نیز ندارد. عده ای نیز اعتقاد دارند گولن با شخصیت بت گونه ای که به هوادارانش داده، تصویری نژادپرست، ناسیونالیست و بیگانه از دیگران، از جماعت خود ترسیم کرده است. تکبر و خوار شمردن کسانی که خارج از جماعت هستند، به رویه ای معمولی تبدیل شده است. به نحوی که نزد پیروان این جماعت، غیر از گولن، سایر علمای جهان اسلام بی اطلاع هستند و درک درستی از مسایل ندارند. (DAĞ, 2014) به هر حال فارغ از آنکه قضاوتی درباره تعارف فوق از گولن و شخصیت وی داشته باشیم، واقعیت آن است که امروز نام فتح الله گولن با اصطلاح اسلام روشنگر یا معتدل ترک که بسیاری از پژوهندگان از آموزه هاو جهان بینی آن با عنوان «پارادایم اسلام اجتماعی» یاد می کنند، گره خورده است.( فلاح، 207:1389-205) در حقیقت فتح الله گولن در ترکیه به عنوان پدر اسلام اجتماعی معروف است و وی را بنیانگذار و رهبر جنبش گولن می‌خوانند. همچنین برخی از کتاب های گولن از پرفروش ترین کتاب ها در ترکیه و حتی سایر کشورهای اسلامی بوده اند. مدارس او در بیش از 160 کشور جهان فعالیت می کنند و آراء و افکار وی را به شاگران خود منتقل می کنند. جماعت خدمت(جریان گولن) آنچه امروز به نام جریان گولن یا جماعت خدمت معروف است، حاصل اندیشه ها و تلاش های محمد فتح الله گولن است. وی به عنوان یکی از شاگردان مکتب نورسی، تلاش زیادی جهت مدرن کردن جنبش نور انجام داد. وی که مشهورترین واعظ، نویسنده و تدریس کننده علوم اخلاقی و الهیات ترکیه محسوب می شود، در صدر جریانی قرار گرفته که طی سال های گذشته از تاثیر به سزایی در فضای سیاسی ـ اجتماعی ترکیه و برخی دیگر از کشورهای اسلامی برخوردار بوده است. اگر چه گولن صراحتا نورجی بودن خود را به زبان نیاورده و در سخنرانی ها کمتر از سعید نورسی یاد می کند، باید این حال جریان وی عمدتا جریانی منشعب از جماعت نور تلقی می شود. گولن که هم اکنون در پنسیلوانیای آمریکا زندگی می کند، خطیبی توانا است که از سن 14 سالگی خطابه می کرده است. وی بیشتر آموزش های دینی خود را نزد پدر و در تکیه محله خود نزد علما و متصوفه فرا گرفته است. پدرش علاوه بر زبان عربی و ترکی، زبان فارسی را هم به او آموخت. وی که هیچگاه ازدواج نکرده و مجرد زندگی می کند، بحث های دینی خود را با احساسات، عواطف و بیانی رسا همراه می کند و عیبی نمی بیند که هنگام موعظه، اشکش بر گونه جاری شود. او از طریق فن خطابت و همچنین با شیوه های خاص خود مانند گریه کردن در حال سخنرانی، توجه مخاطبان را به خود معطوف کرده و نورجی ها و دیگر افراد گروه های دینی را تحت تأثیر قرار داده است. از جلسات وعظ او فیلمبرداری می‌شود و این فیلم ها میان هوادارانش دست به دست می چرخد و تکثیر می شود. همچنین مجموعه سخنرانی های فتح الله گولن در قالب کاست و سی دی در مناطق مختلف توزیع می شود. این اقدام که هم پول و هم طرفداران او را افزایش داده است، با مخالفت سایر زعمای حرکت نورجی مواجه شده و اعتراض آنها را برانگیخته است. با این حال فتح الله گولن همچنان به این شیوه تشکیلاتی خود ادامه می دهد و موفق به ایجاد شبکه ای گسترده شده است. ماهیت جریان گولن درباره این جریان، دیدگاه‌های کلان مختلفی وجود دارد. به نحوی که برخی جریان گولن را جریان بومی می دانند که از بطن جامعه و اعتقادات مذهبی مردم ترکیه برخاسته است و برخی دیگر نیز آن را جریانی وارداتی تلقی می‌کنند که توسط امریکا و سایر کشورهای غربی مورد حمایت قرار گرفته است. باید توجه داشت که فتح الله گولن در ترکیه به شخصیت افسانه ای تبدیل شده که حضور، نفوذ و سایه وی و جماعتش در محیط و فضای کلیه اماکن سیاسی، نظامی و امنیتی ترکیه سایه افکنده و وابستگی این جماعت و التزام آن به احکام اسلامی و سیاست های آن بطور واضح و شفاف مشخص نیست. در واقع این جریان به رغم تعدد و تنوع حوزه های فعالیتش، همچنان ناشناخته و مبهم به نظر می رسد و بسیاری از صاحب نظران چه در داخل و چه خارج از ترکیه، نسبت به مقاصد و نیات دراز مدت این جریان اظهار بی اطلاعی می کنند. به نحوی که هیچ کس از میزان قدرت مالی و تعداد طرفداران این جریان اطلاع درستی ندارد و معلوم نیست نفوذ گولن در دستگاه های کلیدی دولتی تا چه حد است و در صورت احراز قدرت بیشتر، چه خط مشی را پیش خواهد گرفت.
alwaght.net
مقاله

آیا تشکیل شورای صلح غزه به بازگشایی گذرگاه رفح می‌انجامد؟

يکشنبه 5 بهمن 1404
آیا تشکیل شورای صلح غزه به بازگشایی گذرگاه رفح می‌انجامد؟
به نظر می‌رسد که امید بستن به بازگشایی کامل مرز رفح نیز خوشخیالی بیش نیست زیرا اساساً تل‌آویو این گذرگاه را یکی از ابزارهای اصلی فشار بر حماس و ساکنان غزه می‌داند.

 

الوقت- از نتایج مهم جلسه امضا ابتکار «شورای صلح غزه» در اجلاس داووس، موضوع بازگشایی گذرگاه رفح عنوان شده که یکی از مهمترین مباحث دستورکار این شورا می‌باشد.

در این رابطه علی شعث، رئیس کمیته ملی اداره غزه در پیام ویدئویی برای حاضران نشست امضا توافقنامه در داووس اعلام کرد که گذرگاه مرزی رفح در مرز مصر با نوار غزه، هفته آینده بازگشایی خواهد شد. شعث گفت: در گام نخست، از اینکه اعلام کنیم گذرگاه رفح از هفته آینده به‌صورت دوطرفه برای تردد باز می‌شود، خوشحال هستیم.

همچنین نیکولای ملادینوف رئیس نهاد موسوم به «شورای اجرایی غزه» روز پنجشنبه از دستیابی به توافقی برای آغاز مقدمات بازگشایی گذرگاه رفح خبر داد.

ملادینوف گفت: «در حال هماهنگی جنبه‌های لجستیکی برای اجرای توافق بازگشایی گذرگاه رفح هستیم.»

در میان منابع صهیونیستی مانند شبکه ۱۲ رژیم صهیونیستی نیز روز پنجشنبه به نقل از یک مقام امنیتی اسرائیلی اعلام کرد که کابینه امنیتی این رژیم هفته آینده بازگشایی گذرگاه رفح را بررسی خواهد کرد.

منابع فلسطینی نیز روز گذشته (3 بهمن) در گفتگو با روزنامه صهیونیستی «هاآرتص» تأیید کردند که اعضای کمیته تکنوکرات قرار است این هفته از طریق گذرگاه رفح وارد نوار غزه شوند تا مدیریت مسائل مدنی نوار غزه را تا پایان هفته به دست بگیرند. بر اساس اسناد رسمی مربوط به طرح بازسازی غزه، طبق طرح ۲۰ ماده‌ای «دونالد ترامپ»، رئیس‌جمهور آمریکا، یک این کمیته وظیفه ارائه «خدمات عمومی روزانه و خدمات شهری» را در این بخش بر عهده خواهد داشت و تحت نظارت مستقیم شورای به اصطلاح صلح غزه به ریاست ترامپ فعالیت خواهد کرد.

این اظهارات پس از آن صورت گرفت که «مارک هاکبی» سفیر آمریکا در سرزمین‌های اشغالی بامداد پنجشنبه مدعی شد: اطمینان داریم که گذرگاه رفح بازگشایی می‌شود و بر این باورم که (رژیم) اسرائیل به زودی این تصمیم را می‌گیرد.

از طرف دیگر طبق ویدئویی که 26 دی ماه به صورت آنلاین منتشر شده «استیو ویتکاف»، فرستاده آمریکا به غرب آسیا در یک کنفرانس مطبوعاتی در فلوریدا در پاسخ به سؤالی در مورد بازگشایی گذرگاه رفح گفت: «ما باید آن را باز کنیم. ما قول داده‌ایم.»

رفح به دلیل داشتن تنها مسیر ارتباط زمینی غزه با دنیای خارج (به غیر از اراضی اشغالی) و مهمترین راه ارسال کمک‌های بشردوستانه بین‌المللی به ساکنان آن، از اهمیتی استراتژیک برای مردم این باریکه برخوردار است که در ماه‌های اخیر به دلیل کارشکنی و اعمال سیاست مجازات دسته جمعی از سوی صهیونیست‌ها عمدتاً غیرفعال بوده است.

این گذرگاه از اردیبهشت ۱۴۰۳ (مه 2024) و پس از در اختیار گرفتن سمت فلسطینی آن توسط رژیم صهیونیستی عملاً بسته شد و با وجود تعهد طرف‌های توافق آتش‌بس به بازگشایی این گذرگاه برای ورود کمک‌های بشردوستانه اما همچنان گزارش‌های نهادهای بین‌المللی و سازمان ملل از ورود قطره‌چکانی و بسیار محدود وناکافی سوخت، غذا، دارو و تجهیزات در ماه‌های پس از توافق شرم الشیخ خبر داده‌اند.

 

سیاست اسرائیل؛ از مخالفت تا فرصت‌طلبی

علی‌رغم مواضع و خوشبینی‌های مطرح شده درباره بازگشایی سریع گذرگاه رفح اما با این حال، به نوشته هاآرتص رژیم صهیونیستی بازگشایی را به بازگرداندن بقایای آخرین زندانی خود در غزه مشروط کرده و از این رو تصمیم دارد تا مانع ورود اعضای کمیته تکنوکرات فلسطینی به نوار غزه شود.

این خبر در حالی منتشر می‌شود که منابع صهیونیستی از افزایش اختلافات بین تل‌آویو و واشنگتن در خصوص تشکیل شورای صلح و حضور ترکیه و قطر خبر دادند و اعلام کردند که کابینه امنیتی رژیم صهیونیستی تصمیم گرفته است برای مخالفت با تصمیم ترامپ، از بازگشایی گذرگاه رفح خودداری کند.

روزنامه «معاریو» 24 دی ماه در گزارشی به نقل از مقامات رژیم صهیونیستی نوشت در ارزیابی‌های داخلی اینگونه تلقی می‌شود که بازگشایی و فعال‌سازی کامل گذرگاه رفح، قواعد بازی را تغییر خواهد داد و منجر به افزایش تردد و ایجاد شکاف‌های امنیتی خواهد شد که به زعم آن‌ها، زمینه را برای قاچاق تسلیحات از سینا به نوار غزه فراهم می‌آورد.

به ادعای این منابع، حتی در صورت استقرار سازوکارهای نظارتی نیز امکان بازرسی کامل و دقیق وجود نخواهد داشت و باز ماندن طولانی‌مدت گذرگاه رفح، سناریویی است که به گفته آن‌ها احتمال مسلح شدن مجدد حماس را افزایش می‌دهد.

در همین راستا، تل‌آویو معتقد است که موضوع بازگشایی رفح برای مصر تنها زمانی قابل اجرا خواهد بود که یک نیروی بین‌المللی مؤثر بر مدیریت نوار غزه نظارت داشته و کنترل میدانی را در دست بگیرد. با این حال، رژیم صهیونیستی نسبت به تشکیل نیروی چندملیتی فراتر از حضور نمادین تردیدهایی دارد و معتقد است تاکنون هیچ کشوری عجله‌ای برای اعزام نیرو به غزه نداشته است.

معاریو در ادامه اورده است: از سوی دیگر، مسئله گذرگاه رفح بخشی از تحرکات گسترده‌تر امنیتی و سیاسی مرتبط با «روز پس از جنگ» تلقی می‌شود. اسرائیل خلع سلاح حماس را هدفی مرکزی می‌داند و تأکید دارد که بدون تحقق این هدف، فرآیند خروج نیروهایش از مناطق تحت اشغال در نوار غزه پیش نخواهد رفت.

با این حال منابع رسانه‌ای گزارش دادند که برخلاف اظهارات عمومی اسرائیل، ترتیبات مربوط به بهره‌برداری از گذرگاه رفح نهایی شده است و انتظار می‌رود این گذرگاه ظرف ۴۸ ساعت پس از تأیید رسمی، به عنوان بخشی از مرحله دوم تفاهمات حاصل شده با «دونالد ترامپ»، رئیس جمهور آمریکا افتتاح شود.

طبق جزئیات، گذرگاه اصلی توسط تیم مأموریت کمک مرزی اتحادیه اروپا  (EUBAM) به همراه اعضای سرویس اطلاعات عمومی تشکیلات خودگردان فلسطین اداره خواهد شد.

EUBAM یک مأموریت غیرنظامی اتحادیه اروپا برای حمایت از مقامات محلی در بهبود مدیریت و امنیت مرزی آنها است.

این امر موجب اختلاف شدید در کابینه نتانیاهو شده است. به گفته منابع سیاسی چندین وزیر کابینه، از جمله «بتسلئیل اسموتریچ» و «اوریت استروک»، مخالفت صریح خود را با مشارکت تشکیلات خودگردان فلسطین در اداره گذرگاه رفح اعلام کرده‌اند.

در جریان مذاکرات کابینه، وزیر اوریت استروک خواستار آن شد که مهر تشکیلات خودگردان فلسطین روی هیچ یک از اسناد رسمی مربوط به گذرگاه نباشد. در نتیجه، تصمیم گرفته شد که مسافرانی که از مرز رفح عبور می‌کنند، سندی را همراه با گذرنامه‌های خود دریافت کنند که هیچ اشاره‌ای به تشکیلات خودگردان فلسطین نداشته باشد.

پیشتر پخش رسمی رژیم صهیونیستی (کان) گزارش داد که تل‌آویو یک گذرگاه اضافی به نام «رفح ۲» در مجاورت گذرگاه موجود ایجاد و مستقیماً آن را اداره خواهد کرد.

به گزارش «کان»، هیئت اروپایی فهرست افرادی را که وارد نوار غزه می‌شوند به اسرائیل منتقل خواهد کرد، جایی که توسط آژانس امنیتی داخلی اسرائیل (شین بت) بررسی خواهد شد. فهرست افرادی که وارد نوار غزه می‌شوند، از تیم مأموریت اروپایی به طرف اسرائیلی منتقل می‌شود تا توسط شین بت بررسی امنیتی شوند.

علاوه بر این فرآیندی برای کنترل از راه دور در اسرائیل نیز تعبیه شده است، از جمله تشخیص چهره و بررسی کارت شناسایی، بدون حضور مستقیم اسرائیلی‌ها در گذرگاه. رویترز به نقل از منابعی در سرزمین‌های اشغالی اعلام کرد، اسرائیل خواهان تضمین این امر است تعداد ساکنان غزه که به آنها اجازه بازگشت به نوار غزه داده می‌شود، کمتر از تعداد کسانی باشد که بعد از گشودن گذرگاه رفح، از آنجا خارج می‌شوند. درخواستی که در واقع به معنای ادامه سیاست کوچاندن مردم غزه در شکل و شمایلی دیگر و به صورت غیررسمی است.

الجزیره نیز در اواسط آذرماه گزارش داد که هماهنگ‌کننده فعالیت‌های دولتی در سرزمین‌های اشغالی (COGAT)، واحد دولت اسرائیل که مسؤول هماهنگی فعالیت‌های دولتی در سرزمین‌های فلسطینی است، در بیانیه‌ای که در پلتفرم X منتشر شد، گفت: «مطابق با توافق‌نامه آتش‌بس و دستورالعملی از سوی رهبری سیاسی، گذرگاه رفح در روزهای آینده منحصراً برای ساکنان نوار غزه برای سفر به مصر باز خواهد شد».

در این میان موضع گیری‌های اخیر مصر نیز نشان از نگرانی‌های قاهره درباره اجرای چنین سناریویی است به صورتی که عبدالعاطی وزیر امور خارجه مصر، 23 آذرماه در واکنش به اظهارات تحریک‌آمیز مقامات صهیونیست علیه کشورش، از جمله اعلام یک‌جانبه بازگشایی گذرگاه رفح برای خروج فلسطینیان، بر ضرورت بازگشایی گذرگاه در هر دو جهت تاکید کرد و با اشاره به سخنان «عبدالفتاح السیسی» رئیس‌جمهور مصر خاطرنشان کرد: گذرگاه رفح نمی‌تواند به‌عنوان دریچه‌ای برای کوچ اجباری باشد و مصر هرگز در ظلمی که بر ملت فلسطین روا داشته می‌شود، مشارکت نخواهد کرد.

مصر به عنوان یکی از بازیگران اصلی در مذاکرات مربوط به غزه، همواره نقش میانجی‌گر را ایفا کرده است. با این حال، بسیاری از مصری‌ها مدت‌ها نگران بودند که هدف نهایی رژیم صهیونیستی از جنگ در غزه، دنبال کردن طرح کوچاندن گسترده فلسطینیان به خاک مصر باشد.

این احتمال از همان روزهای نخست جنگ به شکل جدی مطرح شد. در هفته های اول جنگ، سخنگوی رسمی  ارتش صهیونیستی اعلام کرد که فلسطینی ها باید به مصر بروند که این سخنان با واکنش شدید قاهره رو به رو شد.

وزارت خارجه مصر هر از چندگاهی در بیانیه‌های رسمی خود بارها اعلام کرد که قاهره از حقوق مردم فلسطین دفاع می‌کند و هرگونه اقدام یکجانبه اسرائیل برای تخلیه غزه را محکوم می‌کند.

السیسی نیز در چندین سخنرانی عمومی تأکید کرده است که مخالف هرگونه انتقال اجباری ساکنان غزه به خاک مصر است. او در سال ۲۰۲۳ اعلام کرد: «مصر به دلیل محافظت از امنیت ملی خود، مرزها را باز نخواهد کرد و هرگونه تلاش برای تخلیه غزه به صحرای سینا غیرقابل قبول است». در دوران جنگ حدود100000 فلسطینی به مصر گریخته‌اند.

همچنین هشت کشور عربی و اسلامی، که از شرکای نشست شرم‌الشیخ درباره آتش‌بس غزه هستند، در بیانیه‌ای مشترک با تاکید بر رد قاطع هرگونه تلاش برای کوچاندن ملت فلسطین از سرزمینشان، لزوم پایبندی کامل به طرح دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا، از جمله بازگشایی گذرگاه رفح در هر دو جهت، تضمین آزادی رفت‌وآمد مردم و جلوگیری از اجبار ساکنان غزه به ترک سرزمینشان را ضروری دانستند.

  

رفح اهرم فشار سیاسی نتانیاهو

همانطور که کابینه نتانیاهو با وجود آزادسازی اسرای صهیونیست و تحویل اجساد کشته شدگان به طور آشکار در اجرای تعهد این رژیم برای ترک کامل نظامی خاک غزه سر باز زد و آمریکا نیز چشم خود را بر این واقعیت بسته است، به نظر می‌رسد که امید بستن به بازگشایی کامل مرز رفح نیز خوشخیالی بیش نیست زیرا اساساً تل‌آویو این گذرگاه را یکی از ابزارهای اصلی فشار بر حماس و ساکنان غزه می‌داند.

حمله به غزه و نقض آتش‌بس از سوی اسرائیل از روز اول توافق بی‌وقفه ادامه داشته است و این امر شکنندگی آن و عدم پایبندی اسرائیل به مفاد توافق را آشکار می سازد.

در همین راستا روزنامه صهیونیستی یدیعوت آحارانوت پیشتر ، سی دی ماه ، گزارش داد که کابینه امنیتی رژیم صهیونیستی تصمیم گرفت که گذرگاه رفح را باز نکند زیرا حضور نمایندگانی از ترکیه و قطر در شورای اجرایی غزه در تفاهمات اولیه بین اسرائیل و ایالات متحده لحاظ نشده بود.

همچنین مصطفی برغوثی، دبیر کل جنبش ابتکار ملی فلسطین (2 بهمن) در گفت و گو با شبکه «تی‌آرتی عربی» گفت: “اسرائیل” به بهانه بازگرداندن جسد آخرین اسیر اسرائیلی، از گشودن گذرگاه رفح امتناع می‌ورزد و این موضوع به ابزاری برای اعمال فشار و تعلیق تعهدات تبدیل شده است.

وی با اشاره به رویکرد دولت بنیامین نتانیاهو افزود که نخست ‌وزیر رژیم صهیونیستی به‌ طور جدی در تلاش است مرحله دوم توافق غزه را به‌ صورت کامل ناکام بگذارد و مانع اجرای آن شود.

هدف نتانیاهو و کابینه او حفظ شرایط بحرانی و وضعیت دشوار زتدگی برای ساکنان غزه در طولانی مدت است تا آنها مجبور به تن دادن به خروج از این باریکه شوند و زمینه برای تکرار سناریوی شهرک‌سازی‌های کرانه باختری در غزه فراهم شود. هدفی که کاملاً در تعارض با بازگشایی رفح و بازسازی غزه بر مبنای طرح ترامپ است.

 همچنین رژیم به دنبال تغییر اساسی در معاهده تاریخی با مصر بر سر محور فیلادلفیا است.

محور فیلادلفیا که فلسطینی‌ها آن را با نام صلاح الدین می‌خوانند، نوار زمینی باریکی در امتداد مرز بین غزه و شبه جزیره سینا در مصر و اراضی اشغالی، یعنی از دریای مدیترانه در شمال تا گذرگاه کرم شالوم در جنوب است که طول آن 14 کیلومتر و عرض آن نیز100 متر می‌باشد. گذرگاه زمینی رفح، بر روی این محور ایجاد شده است.

تأسیس این محور بخش مهمی از معاهده صلح میان مصر و رژیم صهیونیستی است که در سال 1979 امضا شد و به چندین دهه جنگ میان دو طرف پایان داد.

این توافق باعث شد که اسرائیل شبه جزیره سینا را که در جنگ 1967 از مصر در ازای پذیرش آتش بس گرفته بود، بازگرداند و در نهایت راه را برای به رسمیت شناختن اسرائیل از سوی مصر در دولت انور سادات هموار کرد.

در پی عملیات طوفان الاقصی که در 7 اکتبر 2023 انجام شد، اسرائیل از همه طرف نوار غزه را کاملا در محاصره گرفت و محور فیلادلفیا به یکی از مهمترین اهداف استراتژیک جنگ برای تل آویو تبدیل شد و از همان ابتدای جنگ حملات هوایی گسترده ای را متوجه گذرگاه رفح نمود به صورتی که حتی تا مدتها امکان ورود محدود کمک‌های بشردوستانه به غزه نیز ممکن نبود.

دولت نتانیاهو با اصرار بر حفظ محور صلاح الدین تلاش می‌کند که زمینه‌های تاریخی توافق با مصر را نابود و از دریچه آن قواعد سیاسی و حقوقی و ژئوپلتیکی عربی و بین المللی درباره مسأله فلسطین را تغییر دهد. معنای عمیق این موضوع در راهبرد نتانیاهو و شرکای او، بازنگری در شرایط «صلح» با مصر، لغو تشکیلات خودگردان فلسطین، و فیصله دادن به راه حل دو دولتی است.

 

تگ ها :

شورای صلح غزه حماس نتانیاهو اسرائیل گذرگاه رفح محور فیلادلفیا بازگشایی رفح علی شعث

نظرات
نام :
پست الکترونیک :
* متن :
ارسال

گالری

تصویر

فیلم

انتقال مادورو به دادگاه نیویورک

انتقال مادورو به دادگاه نیویورک