1- چیستی محصولات تراریخته
به مواد غذایی و محصولات کشاورزی که از لحاظ ژنتیکی دستکاری شده و ژن جدید و مطلوبی را از سایر ارگانیسم ها دریافت می گیرند؛ محصولات تراریخته می گویند. این محصولات طیف وسیعی از مواد غذایی مانند انواع میوه ها و سبزیحات، گوشت ها، حبوبات، غلات، لبنیات را بر می گیرند. امروزه محصولات تراریخته، یکی از چالشهای مهم زیستفناوری است. ذکر این نکته حائز اهمیت است که توسعه دهندگان شتابزده محصولات تراریخته در کشور، در حالی زیستفناوری را معادل تراریخته میدانند که زیستفناوری، دانش و فناوری گستردهای با کاربردهای بسیار مختلف بوده و فقط بخش بسیار کوچکی از آن را حوزه محصولات تراریخته کشاورزی دربر می گیرد.
این محصولات برای اولین بار در سال 1996 کشت شدند و تاکنون 1.8 میلیارد هکتار از اراضی با موفقیت زیر کشت محصولات تراریخته رفته اند. این سطح تقریباً 80 درصد بیش از کل زمین های قابل کشت کشور چین یا امریکا است. محصولات تراریخته در سال 2014 در 28 کشور جهان کشت شدند. سطح زیر کشت این نوع محصولات از سال 1996 تاکنون بیش از صد برابر شده و از 1.7 میلیون هکتار در سال 1996 به 181.5میلیون هکتار در سال 2014 افزایش پیدا کرده است. سرعت رشد این محصولات در سال 2015 به اوج خود رسید و اعترضات مجامع علمی و ممنوعیت یک باره آن در 28کشور اروپایی، آسیایی و افریقایی را در پی داشت اما با این وجود رشد تولید این محصولات متوقف نشده و به تهدیدی عمده در برابر سلامت جوامع بشری تبدیل شده است.
2- حامیان محصولات تراریخته و توجیهات آنها
بیشتر طرفداران محصولات تراریخته شرکتهای چندملیتی هستند که ارتباط آنها با مراکز صهیونیستی احراز شده است. در این زمینه شرکت چند ملیتی مونسانتو آوازه ای بلند دارد. دانشمندان وابسته به این شرکتها بذرها را که براساس دستورالعمل اختصاصی شرکت تست میشوند؛ تولید می کنند. این در حالی است که حتی سازمان غذا و داروی آمریکا نیز تاکنون هیچ ارزیابی خاصی برروی آن ها انجام نداده است؛ تا جایی که بسیاری از کشورهای اروپایی این روش را تأیید نکرده و مخالف آن هستند. امروزه 38 کشور جهان محصولات تراریخته را ممنوع و 64 کشور برچسبگذاری آن را اجباری کردهاند.
نکته قابل توجه اینکه رژیم صهیونیستی به عنوان توسعه دهنده اصلی محصولات تراریخته، کشت این محصولات را در سرزمینهای اشغالی ممنوع اعلام کرده است. از طرفی طرفداران محصولات تراریخته برچسبهای مختلفی با عنوان "فناوری هراس" را به منتقدان این موضوع زده و می گویند که مخالفان تولید محصولات دستکاری شده ژنتیکی در کشور به طور کلی با زیست فناوری و علم مهندسی ژنتیک در کشور مخالف هستند؛ درحالی که بسیاری از این منتقدان، خود محققانی هستند که زیست فناوری و مهندسی ژنتیک را تدریس میکنند و در نتیجه انگ فناوری هراسی بی معنا می شود.
این مساله تا جایی پیش می رود که امروزه بسیاری از دانشمندان منتقد ایرانی تهدید به اخراج و ترور شخصیت شده اند. تولید محصولات قوی تر، محافظت محیط در برابر سموم، ماندگاری بیشتر محصولات، جنگل زدایی کمتر، کاهش گرم شدن زمین، کاهش قیمت غذا، تولید محصولات جدید و در نهایت مقاومت در برابر حشرات از جمله توجیهات طرفداران کشت محصولات تراریخته در جهان می باشد.
3- مخالفان محصولات تراریخته و دلایل آنها
در مقابل مخالفان تولید محصولات تراریخته بر این باورند که در محصولات غیرتراریخته سطح بالاتر آنتی اکسیدان ها، مواد مغذی بالاتر، انرژی بیشتر و پروتئین سالم تر، عملیات کشاورزی بهتر همگی منجر به محصولات بهتری به نسبت محصولات تراریخته می شود. براساس پژوهش های صورت گرفته دلایل محکمی وجود دارد که مضرات این نوع از محصولات میتواند سلامت نسل آینده را نیز تهدید کند.
از جمله مضرات مهم این گونه از محصولات عبارتند از: واکنش های آلرژیک، کاهش تنوع زیستی به واسطه دستکاری ژنتیکی، کاهش کارایی آنتی بیوتیک ها به دلیل تغییرات ژنتیکی، مقاوم شدن این محصولات در مقابل ویروس ها و باکتری ها، نامناسب بودن از جهت تغذیه ای برای انسان و ایجاد بیماری های خطرناک، طعم نامناسب به واسطه تغییر در ساختار محصول، گرم زمین در اثر گردافشانی گیاهان اصلاح شده ژنتیکی و از همه مهم تر اینکه تولید این گونه محصولات نوعی سلاح بیولوژیک محسوب می شود که بسیاری از کشورها از آن در برابر دشمنان خود استفاده می کنند.
یک آکادمی آمریکایی با استناد به مطالعات صورت گرفته بر حیوانات، تأثیرات این اصلاحات ژنتیکی را بر روی ارگانهای صدمهدیده، اختلالات دستگاه گوارش و دستگاه ایمنی بدن، افزایش سرعت پیر شدن و ناباروری عنوان کرد. همچنین مطالعات انسانی نشان داد که اصلاحات ژنتیکی مواد غذایی میتواند موادی در درون بدن انسان باقی بگذارد که باعث مشکلات طولانیمدت خواهد شد.
طبق گزارشهای این آکادمی به عنوان مثال، ژنها در داخل سس سویا، میتوانند به دی.ان.ای باکتری زنده درون بدن انسان منتقل شوند. همچنین اصلاحات ژنتیکی درون دانه ذرت، سم حشرهکشی تولید میکند که درون خون زنان باردار و جنین آنها یافت شده است. تا جایی که تعدادی از کشورهای اروپایی یا تراریخته را ممنوع کرده و یا بسیار محدود نموده اند و به مدد اجرای صحیح قانون لیبلینگ و اطلاع مردم از مخاطرات مصرف محصولات دستکاری شده ژنتیک، مصرف این محصولات توسط شهروندان به حداقل ممکن رسیده است.
مخالفان محصولات تراریخته در مقابل ادعای مدافعان این محصولات مبنی بر کم کردن سموم و کاهش گرسنگی در جهان اینگونه به پاسخ می دهند:
- کم کردن سموم: در این مورد براساس تحقیقات معتبر انجام شده مصرف سموم در نتیجه استفاده از محصولات تراریخته نه تنها کم نشده، بلکه افزایش نیز داشته است. مطالعه بر روی شانزده سال کشت تراریخته در آمریکا نشان داد که مصرف برخی سموم و علف کشها به دلیل جهش ژنتیک و مقاومت آفت ها، سه برابر شده است؛ تا جایی که در پی آن کمپینی برای استفاده از محصولات سالم در آمریکا به وجود آمده که علیه محصولات اصلاحشده ژنتیکی فعالیت میکند و استراتژی آنها در جهت آگاه کردن مصرفکنندگان از خطراتی محصولات اصلاحشده بوده و مغازههایی که محصولات غیراصلاحشده میفروشند را معرفی میکنند.
- کم کردن گرسنگی در جهان: یکی از متخصصین و دانشمندان اصلاح بذر بیان می دارد که با همین روش های اصلاح بذر علمی موجود می توان محصول بسیار بیشتر از تراریخته و با کیفیت بهتر تولید کرد. از نظر آنها مشکلات موجود در کشاورزی موارد مهم تری نظیر فرسایش خاک و سیاست گذاری و توزیع و غیره است. محصولات تراریخته فعلاً مشکلی از کشور و جهان حل نمی کند؛ این یک تجارت است، برای اینکه بذر عقیم را به کشاورز بدهند، که هر سال به آن شرکت فروشنده بذر وابسته باشد. در واقع توطئه این است که با ابزار غذا کشور و مردم را کنترل کنند. در دنیای امروز غذا به یک سلاح برای کنترل مردم جهان تبدیل شده و تأمین غذا برای جمعیت جهان و جلوگیری از فقر غذایی در کشورهای مختلف، از جمله دلایل اصلی ایجاد چنین محصولاتی بیان میشود. براساس منابع معتبر در حال حاضر برای حدود 14 میلیارد نفر غذا در جهان تولید میگردد در حالی که جمعیت جهان اکنون نزدیک به 7/4 میلیارد نفر است. در واقع مشکل غذایی دنیا در حال حاضر کمبود غذا نیست بلکه توزیع ناعادلانه و عدم بهرهمندی بسیاری از کشورها از امکانات کشاورزی علمی و مشکلات اقتصادی سیاسی حاکم بر کشورها و جهان میباشد.
4-دست های پشت پرده و واقعیت امر
امروزه استفاده از ابزارهای جنگ نرم یکی از سیاست های جایگزین ابزارهای جنگ سخت از جمله ابزار نظامی و قدرت جنگ افزار است. این سلاح دشمن، در خفای کامل بدون توجه دولت و مردم می تواند او را به اهداف شوم خود برساند.
پروژه ای با نام پروژه NSSM 200 نمونه بارز این امر است. این پروژه در سال 1974 کلید خورد که براساس آن هنری کیسنجر تصریح کرد: اگر نفت را کنترل کنید کشورها را کنترل خواهید کرد؛ و اگر غذا را کنترل کنید، مردم را کنترل خواهید کرد. وزیر کشاورزی وقت امریکا در همان سال اعلام کرد: غذا یک ابزار اساسی در بسته مذاکراتی ماست. اگر شما به دنبال راهی می گردید که مردم به شما تعظیم کنند و یا در مقابل شما سر خم کنند و به شما وابسته همکاری کنند؛ آن راه وابسته کردن از طریق غذاست.
بر این اساس غذا یک ابزار برای تسلط بر کشورها و مردم بوده و وابسته کردن کشاورزی به بذرهای عقیم یا تراریخته نتیجه ای جز وابسته کردن مردم و یک ملت به کمپانی های ابر قدرت جهانی نخواهد داشت. طرحی که کیسینجر پیشنهاد داد، برای کنترل و کاهش جمعیت جهان و در نهایت برای کنترل جهان بود.
به گفته هنری کیسنیجر، هدف این طرح شوم، کاهش جمعیت جهان به 2 میلیارد نفر، به خصوص در کشورهای مسلمان و با ابزارهای مختلف از جنگ و خونریزی و قتل عام فیزیکی مردم، تا شیوع بیماری هایی مثل ایدز و انواع همه گیری ها، و ابزار غذا و کنترل نسل، عقیم کردن جوانان مسلمان، و روش های دیگر.
کیسینجر اعلام می کند ما نگران افزایش جمعیت مسلمانان جهان هستیم؛ تعادل دارد به هم می خورد؛ رشد مسلمانان بسیار بالا رفته؛ در فلسطین و لبنان هر خانواده ده تا دوازده فرزند دارند؛ از نظر آنها با این رشد تعادل جمعیتی به نفع اسلام به هم خواهد خورد؛ در نتیجه امر اسلام برمسیحیت چیره خواهد شد؛ پس باید جمعیت اینها را کنترل کنیم؛کیسینجر دو ابزار برای کنترل را بسیار مهم اعلام کرده؛ یکی نفت و دیگری غذا.
آنها توانستند نفت را کنترل کنند؛ منطقه خاورمیانه یعنی قلب نفت و انرژی جهان را متحول کردند؛ رژیم صهیونیستی را در قلب این منطقه ایجاد کردند، تا اختلاف افکنی کند و حمام خون به راه اندازد. در کشورهای اسلامی تفرقه ایجاد، مسلمانان را قتل عام کردند و منطقه را به آتش کشیدند؛ 8 سال جنگ تحمیلی، تشکیل گروه های تروریستی مختلف از القاعده تا طالبان و داعش و... از جمله این موارد است.
پس از آن در خاورمیانه سراغ ابزار دوم یعنی غذا رفته اند؛ تا جهان اسلام را کنترل کنند. در واقع تنها دلیل این امر که محصولات تراریخته ای وارد ایران می شود؛ (محصولاتی که در کشورهای اروپایی کشت و تولید آن به دلیل عوارض خطرناک و غیرقابل جبران آن ممنوع است) چیزی جز نسل کشی شیعیان و مسلمانان نیست. دشمنی که برای از بین بردن مسلمانان جهان دست به هر ترفند و حیله ای زده آیا از این امکان که در حال حاضر برای آن ها ایجاد شده است، دست برداشته و از آن صرف نظر می کند؟!
به گفته دکتر علی کرمی، فوقتخصص بیوتکنولوژی و مهندسی ژنتیک مدرن، متاسفانه برخی از مسئولین از این نقشه خطرناکی برای کنترل ایران، خاورمیانه و جهان اسلام ناآگاهند، برخی هم در عین آگاهی داشتن منفعت شخصی، قدرت، ثروت، شهرت و مسائل نفسانی، به آنها اجازه بازگشت نمی دهد.
شایان ذکر است تاثیر محصولات تراریخته فقط روی گیاه نیست، بلکه دام هم گرفتار این حربه بیوتروریستی شده است. در این مورد ژن هورمون رشد را در درون ساختار ژنتیکی حیواناتی مانند ماهی وارد کرده که سبب می شود دو تا سه برابر اندازه طبیعی شود، و این مسئله اثرات غیرقابل جبرانی مانند بلوغ زودرس در دختران در پی دارد که عواقب خطرناکی بر آینده نسل جوامع بشری می گذارد.
5- نتایج و بازخوردها
شناخت پدیده های جنگ نرم بسیار مشکل و پیچیده است؛ دانشمندان، سیاستمداران و مسئولین ما هم باید بسیار هشیار و دقیق باشند و به درستی ابزارهای توطئه را تشخیص دهند. باید با اینگونه مصادیق تهاجم به طور جدی مبارزه کرد.
رهبر معظم انقلاب نیز بزرگ ترین تهدید فعلی کشور را، تهدیدات نرم تلقی کرده و در سیاستهای ابلاغی ایشان در حوزه محیطزیست مورخ 24 آذر 94 در بند 8 به طور مشخص از عبارت «توسعه کشاورزی سالم و ارگانیک» استفاده شده است. این درحالی است که در برنامه پیشنهادی دولت درباره برنامه ششم در بخش فناوریها، برنامه توسعه تراریخته محصولات برنج و پنبه در سطح 1 میلیون هکتار بدون هیچ قیدی گنجانده شده است!
در نتیجه هدایت مردم به سمت مصرف محصولات غیرتراریخته و ارگانیک در کشورهایی که تولیدکننده عمده این محصولات هستند از طریق اطلاع رسانی و آگاهی بخشی، برچسب زنی، پروژه هایی از قبیل شرکت های تایید کننده (PROJECT NON GMO) و آگاهی بخشی به ملت جهت انتخاب را امری خطیر است؛ چرا که تراریخته یک نفوذ خطرناک است و بدون اطلاع به سفره همه ملت وارد می شود.
این در حالی است که ایرلند، آلمان، روسیه و ۳۸ کشور دیگر اکثراً یا کاشت و واردات محصولات تراریخته را ممنوع کرده و یا قوانین سخت گیرانه ای پیرامون این محصولات وضع کرده اند. اکثر این کشورها برچسب گذاری این محصولات را که مشخص کننده محصول ارگانیک از محصول تراریخته است را اجباری کرده تا به خریدار اخطار دهد که این محصول مخاطرات انسانی و زیستی برایشان دارد. جالب تر اینکه رژیم صهیونیستی به عنوان یکی از سرمایه داران شرکت مونسانتو خود کشت این محصولات را درکشورش حتی به صورت آزمایشی ممنوع کرده است.
این در حالی است که در کشوری مثل ایران بسیاری از این محصولات تراریخته از کشورهای اروپایی وارد می شوند و یا در کشور کشت می شوند، از جمله سویاهای وارداتی که برای تهیه روغن مورد استفاده قرار می گیرد و یا برنج های تراریخته ای که در شمال کشور کشت می شود و بسیاری از مردم هیچ گونه آگاهی در مورد مضرات آن ندارند.
ملیحه سالم؛ پژوهشگر مسائل سیاسی
