الوقت- دفتر برنامه مسئول این موشک در ارتش آمریکا در بیانیه‌ای اعلام کرد که فعالیت‌ها برای استقرار موشک فراصوت دوربرد موسوم به «دارک ایگل» همچنان ادامه دارد. این دفتر تأکید کرد که پیش از اعلام استقرار کامل این سامانه، باید آموزش‌های بیشتری انجام شود و فعالیت‌های مرتبط با پشتیبانی، حفظ و نگهداری و آمادگی عملیاتی آن به پایان برسد.
بر اساس گزارش بلومبرگ، ارتش آمریکا پیش‌تر نیز در چندین موعد تعیین‌شده برای استقرار این سلاح، از جمله در سال‌های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۵، ناکام مانده بود.
سرلشکر فرانک لوزانو، ارشدترین مقام مسئول برنامه‌های موشکی در ارتش آمریکا در ماه ژجولای گذشته به بلومبرگ گفته بود که این برنامه با «برخی ایرادات کیفی» در خط تولید موشک شرکت «لاکهید مارتین» مواجه شده است.
این شرکت بلافاصله به درخواست بلومبرگ برای اظهارنظر پاسخ نداد.
لوزانو پیش‌تر گفته بود که تحویل بخش باقی‌مانده از موشک‌های تولید اولیه، به رفع عواملی بستگی دارد که موجب بروز این ایرادات شده‌اند. با این حال، هنگامی که در جریان یک کنفرانس ارتش در واشنگتن در هفته جاری درباره آخرین وضعیت این مشکلات از او سؤال شد، از ارائه اطلاعات جدید خودداری کرد.
به گزارش بلومبرگ، تأخیر در برنامه «دارک ایگل» شکاف قابل‌توجهی در توانمندی‌های نظامی آمریکا ایجاد کرده است؛ آن هم در شرایطی که چین و روسیه هم‌اکنون سلاح‌های فراصوت جدیدی را به خدمت گرفته‌اند. این وضعیت فشارها بر واشنگتن را برای تسریع در عملیاتی کردن این سامانه افزایش می‌دهد.
موشک‌های فراصوت قادرند در ارتفاعات پایین و با سرعتی بیش از ۳ هزار مایل در ساعت، معادل حدود ۶ هزار و ۱۲۰ کیلومتر در ساعت پرواز کنند. این ویژگی باعث می‌شود شناسایی و رهگیری آنها با استفاده از سامانه‌های متعارف پدافند هوایی دشوارتر باشد.
تأخیرهای مکرر، مشکلاتی را که وزارت دفاع آمریکا (پنتاگون) در توسعه یک موشک فراصوت ساخت داخل با آنها روبه‌رو است، برجسته می‌کند.
با وجود صرف بیش از ۱۲ میلیارد دلار از سال ۲۰۱۸، ایالات متحده همچنان در این زمینه از چین و روسیه عقب‌تر است. روسیه نیز پیش‌تر از موشک‌های فراصوت در حملات خود به اوکراین استفاده کرده است.
موشک «دارک ایگل» با نام «سلاح فراصوت دوربرد» (LRHW) نیز شناخته می‌شود. برآوردها نشان می‌دهد که برد آن بیش از ۱۷۲۵ مایل، معادل حدود ۲۷۷۶ کیلومتر است؛ هرچند قابلیت‌های دقیق این موشک همچنان محرمانه باقی مانده است.
این موشک به‌گونه‌ای طراحی شده است که با سرعتی بیش از پنج برابر سرعت صوت به سمت هدف خود حرکت کند و در عین حال، توانایی مانور دادن برای گریز از سامانه‌های رهگیری را داشته باشد.
هم‌زمان، نیروهای ارتش آمریکا در حال تمرین برای انتقال و جابه‌جایی سامانه «دارک ایگل» در مناطق مختلف آسیا هستند. هدف از این تمرین‌ها، آزمایش سرعت انتقال پرتابگرهای بزرگ و استقرار آنها در موقعیت‌های مناسب برای شلیک موشک است.
سپهبد جوئل فویل، معاون فرمانده ارتش آمریکا در منطقه اقیانوس آرام، گفت این تمرین‌ها به ارتش کمک می‌کند تا شیوه بکارگیری این سلاح دوربرد را در منطقه‌ای وسیع مشخص کند؛ منطقه‌ای که در آن، نیروهای آمریکایی برای حفظ توان عملیاتی خود در صورت وقوع درگیری احتمالی با چین، باید از شناسایی شدن اجتناب کنند و به‌سرعت میان مواضع مختلف جابه‌جا شوند.
فویل در گفتگو با بلومبرگ افزود که ارتش «درس‌های ارزشمندی آموخته است»، اما از افشای مکان‌هایی که نیروها در آنها استفاده از این سامانه را تمرین کرده‌اند، خودداری کرد.
او توضیح داد که دو آتشبار از سامانه «دارک ایگل» تشکیل شده‌اند و تمرین‌های مربوط به جابه‌جایی و استقرار در منطقه عملیاتی اقیانوس آرام را ادامه می‌دهند. با این حال، وی تأیید نکرد که آیا هر دو آتشبار تمام موشک‌های موردنیاز خود را تحویل گرفته‌اند یا خیر؛ موضوعی که با توجه به تأخیرهای ایجادشده در تحویل موشک‌ها به یگان‌ها اهمیت دارد.
فویل همچنین اشاره کرد که ارتش آمریکا در نهایت انتظار دارد سلاح‌های فراصوت بیشتری را روی سکوهای پرتاب کوچک‌تر و متحرک‌تر، مانند سامانه موشکی متحرک و پرتحرک «هیمارس» مستقر کند.
