الوقت- در اوایل سال جاری میلادی، خبری مبنی بر انعقاد یک قرارداد دو میلیارد دلاری بین هند و صنایع هوافضای رژیم صهیونیستی بر روی خروجی رسانهها قرار گرفت که در تاریخ روابط هند با این رژیم، رقمی بیسابقه محسوب میشد. این خبر و اخباری از این دست، این سؤال را ایجاد میکند که چه عواملی هند را به عنوان کشوری که از شناسایی فوری رژیم صهیونیستی در بدو تشکیل آن امتناع و با عضویت آن در سازمان ملل متحد مخالفت مینماید؛ به مرحلهای میرساند که رژیم اشغالگر قدس را بهعنوان شریکی راهبردی انتخاب نماید؟
شکلگیری روابط هندوستان و اسرائیل از مؤلفههای مختلفی برخوردار است و از دیدگاه دو طرف به عنوان اقدامی سودمند که منافع طرفین را تأمین میکند به آن نگریسته میشود. اسرائیل به بازار گسترده و رو به رشد تسلیحاتی در هندوستان و فروش اقلام و فرآوردههای نظامی خود، چشم دوخته است. تحول مهم در سیاست خارجی هند، تعمیق روابط با اسرائیل است. البته برقراری روابط گسترده با اسرائیل نیز از تبعات رشد ملیگرایی هندو و تمایل به منظور ارتقاء جایگاه این کشور در مناسبات بینالمللی میباشد.
اسرائیل با هند، رابطه ویژهای ایجاد کرده است. این رابطه از طریق توافقات همکاری در زمینههای تکنولوژی اطلاعات، موشکهای بالستیک، همکاری در برنامههای فضایی و صنعت اسلحه سازی است. براساس اطلاعات موجود، موساد (سازمان جاسوسی اسرائیل) هم اینک در دهلینو، پایتخت سیاسی هند، در بنگلور، پایتخت صنعتی این کشور و شهر بمبئی به عنوان بندر اصلی و مرکز مهم تجاری هند استقرار کامل یافته است.
باتوجه به سرعتی که روابط هند و رژیم صهیونیستی طی بیست و پنج سال گذشته پشت سر گذاشته است، افزایش سطح همکاریها و ارتقای روابط هند با این رژیم در آینده نیز دور از انتظار نیست. طی بیست و پنج سال گذشته، سنگ بنا و موتور محرک اصلی روابط دو طرف را، خریدهای تسلیحاتی و همکاریهای نظامی آنها شکل داده و همین عامل، میتواند در آینده نهچندان دور نیز به دیگر حوزههای روابط سرریز نماید. باید توجه داشت که عامل اصلی تصمیمگیری در سیاست خارجی هند، سیستم هزینه فایده مادی این کشور است و هرچه سود بیشتری از رابطه با این رژیم نصیب هند شود، باید منتظر افزایش روابط و ارتقای سطح همکاریها بود. علاوه بر قراردادهای تسلیحاتی، حوزه دیگری که احتمالاً در آینده نه چندان دور همکاریهای بیشتری بین طرفین حول آن شکل خواهد گرفت، فناوریهای فضایی و پرتاب ماهواره است؛ چنان که این همکاریها از سال ۲۰۰۲ آغاز شد و چنان پیش رفت که در سال ۲۰۰۸، ماهواره جاسوسی رژیم صهیونیستی (TecSAR) توسط یک ماهوارهبر هندی به فضا پرتاب شد.
باتوجه به موقعیت راهبردی هندوستان در اقیانوس هند و باتوجه به تمایل صهیونیستها برای باز کردن پای خود در این اقیانوس و افزایش عمق راهبردی خود، دیگر حوزهای که احتمال افزایش همکاریها در آن زیاد به نظر میرسد، حوزه دریانوردی و همکاریهای مشترک نظامی در اقیانوس هند است. همانطور که در سال ۲۰۰۰ زیردریاییهای صهیونیستی اقدام به پرتاب موشکهای کروز با قابلیت حمل کلاهک هستهای نمودند؛ اقدامی که بعید به نظر میرسد بدون اطلاع هند و جلب رضایت این کشور بوده باشد.
نکتهای که در تحلیل آینده روابط هند و رژیم صهیونیستی، علیالخصوص در حوزه خریدهای تسلیحاتی و همکاریهای نظامی، باید در نظر داشت، این است که این رژیم در روابط خارجی و قراردادهای تسلیحاتی خود، هیچ ملاحظه حقوقی و انسانی ندارد و به هیچ قانون و کنوانسیون بینالمللی راجع به محدودیتهای فروش تسلیحات پایبند نیست. پس از جنگ سرد سیاست خارجی هند، روابط منفعتمدار را به تعامل ایدئولوژیمدار، ترجیح داده است. لذا افزایش حجم و کیفیت این قراردادهای تسلیحاتی، در آینده نیز مورد انتظار است و بعید به نظر میرسد از سوی طرف ثالثی محدود شود. نیاز به کسب مشروعیت از سوی رژیم صهیونیستی ودسترسی آسان به تسلیحات پیشرفتهی غربی برای هند از سوی این رژیم، عوامل اصلی ارتقای روابط طرفین در این حوزه است.
